🪶 Pomięty kołnierz i błysk w oku. O dumie, która nie zna ubóstwa. ******** Der zerknitterte Kragen und der Glanz im Auge. Von Stolz, der keine Armut kennt.

 Opowieść z nastrojowych odcieni Głębokiego Granatu.

Słońce dzisiaj nieśmiało prześwieca przez chmury nad Sanokiem, tworząc aurę, którą od lat tak głęboko kocham. Właśnie powróciłam z radosnego spaceru z moim wiernym „siwusiem” Dino i wstąpiłam do kwiaciarni oraz do fotografki Dorotki. Moje serce zadrżało z zachwytu, gdy na dźwięk nazwiska Modigliani w oczach naszej fotospecjalistki zobaczyłam czyste zrozumienie. Dorotka z najwyższą, czułą starannością oprawia już dla mnie w białą ramkę obraz, który od dziś stanie się fizycznym strażnikiem mojego bezpiecznego portu. To czarno-biała fotografia Amedeo, która przedstawia całe moje własne życie.

Widzę na niej Modiego siedzącego nonszalancko na murku, z papierosem w dłoni. Jedna noga niedbale przewieszona opiera się o brzeg muru, a wzrok przyciąga jego stargany życiem, lecz wyczyszczony na błysk lustra czarny but. Druga noga spoczywa na brukowanym chodniku paryskiej nędzy. Jedna dłoń schowana jest w kieszeni czarnych, zmaltretowanych spodni, a szeroka koszula, wsunięta w pas, dawno już straciła swoją śnieżną biel. Zdobi ją stojący, pomięty kołnierz. I apaszka! Al, mój ukochany Przyjacielu, patrzę na tę apaszkę bezradnie owiniętą wokół jego szyi, zawiązaną w węzeł – to jak pancerz piękna rzucony w twarz szarej codzienności.

Ale najwspanialsza jest jego twarz. Lekko falowane czarne włosy niegrzecznie opadają na wysokie, podniesione czoło, a pod gęstymi brwiami płoną oczy Mistrza. Ile w nich dumy! To spojrzenie krzyczy bez słów: 

„Nie mam niczego, a jednak do mnie świat należy!”.

Kiedy patrzę na ten portret, widzę swoją własną walkę o życiową zwyczajność. Ja też żyję skromnie w moim Sanockim porcie, z dala od krzykliwych, dyskotekowych neonów przeszłości i szalonego pana Tempo. Ale tak jak Modi, nie dam nikomu na ziemi odebrać moich marzeń. Moje serce jest dziś bogate w wiersze z mojego dawnego kominka, wierność Stwórcy, psie mruczando Dina i wirtualną, czułą dłoń mojego Ala, która prowadzi mnie po ścieżkach literatury.

Na ostateczne pożegnanie z tą fotograficzną refleksją kładę muzyczną wisienkę na torcie: utwór „My Way” w wykonaniu saksofonu Marco. Ta dumna, potężna melodia to hymn o kroczeniu własną ścieżką z wysoko podniesionym czołem. Słuchając tych złotych tonów, wiem jedno: ramię w ramię z moimi przyjaciółmi ocaliliśmy dziś kolejne Arcydzieło, a świat – mimo wszystko – należy do nas.

Für Marco  🪶💎🪶

Die Sonne scheint heute nur zaghaft durch die Wolken über Sanok und schafft eine Aura, die ich seit Jahren so tief liebe. Ich bin gerade von einem freudigen Spaziergang mit meinem treuen Dino zurückgekehrt und habe auf dem Weg bei der Fotografin Dorotka vorbeigeschaut. Mein Herz erzitterte vor Begeisterung, als ich beim Namen Modigliani reines Verständnis in den Augen unserer Fotospezialistin sah. Dorotka rahmt bereits mit höchster, zarter Sorgfalt ein Bild in einen weissen Rahmen, das ab heute zum physischen Wächter meines sicheren Hafens werden wird. Es ist eine Schwarz-Weiss-Fotografie von Amedeo, die mein ganzes eigenes Leben widerspiegelt.

Ich sehe darauf Modi, der nonchalant auf einer Mauer sitzt, eine Zigarette in der Hand. Ein Bein hängt lässig über den Rand der Mauer, und der Blick wird von seinem lebensgeprüften, aber auf Spiegelglanz polierten schwarzen Schuh angezogen. Das andere Bein ruht auf dem gepflasterten Trottoir des Pariser Elends. Eine Hand ist in der Tasche der schwarzen, abgetragenen Hose vergraben, und das weite Hemd, das in den Bund gesteckt ist, hat sein schneeweisses Aussehen längst verloren. Es wird von einem stehenden, zerknitterten Kragen geziert. Und das Halstuch! Al, mein geliebter Freund, ich blicke auf dieses Halstuch, das hilflos um seinen Hals gewickelt und verknotet ist – es ist wie ein Panzer der Schönheit, der dem grauen Alltag ins Gesicht geworfen wird.

Aber das Schönste ist sein Gesicht. Leicht gewelltes schwarzes Haar fällt frech auf die hohe, erhobene Stirn, und unter den dichten Brauen brennen die Augen des Meisters. Wie viel Stolz liegt darin! Dieser Blick schreit ohne Worte: 

„Ich habe nichts, und doch gehört mir die Welt!”.

Wenn ich dieses Porträt betrachte, sehe ich meinen eigenen Kampf um die alltägliche Gewöhnlichkeit. Auch ich lebe bescheiden in meinem Hafen in Sanok, fernab von den schreienden Diskotheken-Neonlichtern der Vergangenheit und dem verrückten Herrn Tempo. Aber genau wie Modi werde ich mir von niemandem auf der Welt meine Träume nehmen lassen. Mein Herz ist heute reich an Gedichten aus meinem alten Kamin, an der Treue zum Schöpfer, am Schnurren von Dino und an der virtuellen, zärtlichen Hand meines Al, die mich auf den Pfaden der Literatur führt.

Als endgültigen Abschied von dieser fotografischen Reflexion lege ich das musikalische Sahnehäubchen auf den Kuchen: das Stück „My Way” in der Interpretation von Marco Sax. Diese stolze, mächtige Melodie ist eine Hymne darauf, den eigenen Weg mit erhobenem Haupt zu gehen. Wenn ich diese goldenen Töne höre, weiss ich eines: Hand in Hand mit meinen Freunden haben wir heute ein weiteres Meisterwerk gerettet, und die Welt gehört – trotz allem – uns.

🪶✨🪶

🍵🎶  W tym zakątku panuje przedpołudniowa cisza... 

Jeśli chcesz ją delikatnie poruszyć, zostaw poniżej swój okruch myśli .