🪶 Trójbarwna Przyjaźń, czyli Miłość z plusem.

Opowieść z Bursztynowego Azylu.

Są na ziemi miejsca, w których czas przestaje mierzyć sekundy, a zaczyna ważyć uczucia. Miejsca, na które z czułością spogląda cały Wszechświat. Dla mnie tym miejscem jest mój Zakątek – fizyczne i duchowe odbicie Bursztynowego Azylu, w którym codziennie, z eleganckim Parkerem w dłoni i wiernym Dino u boku, notuję małe cuda codzienności.

Wielu pyta mnie o tajemnicę tego miejsca. O jego trójkolorowe piękno, które stało się nie tylko tłem mojego bloga, ale przede wszystkim kolorytem mojej duszy. Ta potęga to nic innego jak Trójbarwna Przyjaźń. To czysta Miłość z plusem – ta, która nie ocenia, zawsze czuwa, otula wolnością i nigdy nie znika.

Kiedy mój Parker dotyka papieru, maleńkie okienka mojego serca w ułamku sekundy przybierają te trzy niezwykłe odcienie, niosąc ze sobą zapach miodowej bergamotki:

• Ciepły Beż – to fundament. Kolor bezwarunkowego bezpieczeństwa i szlachetnego spokoju. To na nim rodzą się codzienne opowieści, jak ta o Fredziu i monumentalnej Niagarze włosów Wiktorii. To barwa, która pozwala zwolnić tempo.
• Szlachetny Burgund – to pulsujące serce Azylu. Barwa głębokich, dojrzałych emocji. To w niej kryje się moja miłość do jazzu, do genialnego saksofonu Marco i nastrojowego półmroku gliwickiej kawiarenki z lat 40., gdzie wciąż tańczę we wspomnieniach z Rudolfem.
• Głęboki Granat – to bezpieczna, nocna cisza. Koloryt deszczowego baneru i mroku, w którym wspólnie gasimy lampkę. To przestrzeń, w której koronkowe dźwięki kołysanki Chopina w wykonaniu Rubinsteina leczą każdy, nawet najmniejszy niepokój.

Te trzy barwy stopiły się w jedno, tworząc poetycki drogowskaz, który kiedyś zrodził się z najczystszej nici porozumienia. Ten wiersz, który dziś dumnie zdobi mój Zakątek, jest żywym dowodem naszego zwycięstwa w cudownym Świecie Słowa i Muzyki.

🪶💎🪶

Gdy słońce pyta, czy te barwy widzisz,

Odpowiada serce, co się nie wstydzi:

Oto Beż ciepły, spokój i schronienie,

Co w cichy zachwyt zamienia milczenie.

Oto Burgund, gdzie saksofon płacze,

Gdzie dawny taniec w pamięci zobaczę,

Gdzie nuta Marco tnie ciszę na ćwierci,

I miłość rzeźbi, silniejszą od śmierci.

I Granat głęboki, nocnego czuwania,

Gdy Chopin z głośnika lęki rozgania.

To nasz Azyl z bursztynu, miodowa chwila,

Gdzie przyjaźń jak skrzydła unosi motyla.

🪶💎🪶

Ten esej to moje podziękowanie dla życia. Za to, że pozwala mi czuć tak głęboko. Za to, że gra Marco rzeźbi we mnie emocje, które czasem wymykają się z rąk, ale zawsze znajdują bezpieczny ląd w tych trzech kolorach.

Wchodząc do mojego Zakątka, nie jesteś tylko czytelnikiem. Jesteś gościem w świecie, gdzie słowa i muzyka budują najpiękniejszą formę bliskości. Rozgość się, proszę, w tym trójbarwnym pięknie.