Today, I invite you to my second home – to a safe memory attic, hidden from the world, which needs no locks or keys. It is there, in the beige twilight, in the shining navy blue of past conversations and the sensual sounds of the saxophone, that I enclose what is deepest, most intimate, and saved from oblivion. Let these verses be a moment of respite for you and a reminder that our sensitivity is our greatest strength.
Sit back, take a sip of warm brew, and listen to the melody of these colors...
You open the bright doors of the heart without a key,
Where the warm sun sneaks through the windowpane.
In the beige twilight that blankets the soul,
Quiet music settles down for sleep again.
Where the warm sun sneaks through the windowpane.
In the beige twilight that blankets the soul,
Quiet music settles down for sleep again.
On a wooden shelf, in a safe haven't,
A glass bottle shines with a burgundy glow.
A hidden letter rests there, saved from oblivion,
And an old love, which the notes still know.
A glass bottle shines with a burgundy glow.
A hidden letter rests there, saved from oblivion,
And an old love, which the notes still know.
And all around flows a deep, gleaming navy,
It is the color of words that connect our space.
To the rhythm of the sax, we still dance softly,
Though the wind of history has erased the trace.
It is the color of words that connect our space.
To the rhythm of the sax, we still dance softly,
Though the wind of history has erased the trace.
No tornado of memories can touch this place,
Here every single step has its own rhyme.
The amber brew steams in the teacup,
While the beige attic becomes the backdrop of time.
Here every single step has its own rhyme.
The amber brew steams in the teacup,
While the beige attic becomes the backdrop of time.
Wokół nas panuje cichy, popołudniowy spokój, a w powietrzu unosi się ciepły aromat parującej Bursztynowej. Czasami najpiękniejsze opowieści rodzą się z ciszy, z parkowej ławeczki pod niebem pełnym puchatych obłoków i z odwagi, by otworzyć jasne drzwi własnego serca.
Zapraszam Was dziś do mojego drugiego domu – na bezpieczny, ukryty przed światem stryszek wspomnień, który nie potrzebuje zamków ani kluczy. To tam, w beżowym mroku, w lśniącym granacie minionych rozmów i zmysłowych dźwiękach saksofonu, zamykam to, co najgłębsze, najbardziej intymne i ocalone od zapomnienia. Niech te wersy będą dla Was chwilą wytchnienia i przypomnieniem, że nasza wrażliwość jest naszą największą siłą.
Usiądźcie wygodnie, weźcie łyk ciepłego naparu i posłuchajcie melodii tych barw...
Barwy Stryszku Wspomnień.
Jasne drzwi serca uchylasz bez klucza,
Gdzie ciepłe słonko przez okno się wkrada.
W beżowym mroku, co duszę otula,
Cicha muzyka do snu się układa.
Gdzie ciepłe słonko przez okno się wkrada.
W beżowym mroku, co duszę otula,
Cicha muzyka do snu się układa.
Na półce z drewna, w bezpiecznej przystani,
Burgundem błyszczy butelka ze szkła.
W niej list schowany, ocalon od zapomnienia,
I dawna miłość, co w nutach wciąż trwa.
Burgundem błyszczy butelka ze szkła.
W niej list schowany, ocalon od zapomnienia,
I dawna miłość, co w nutach wciąż trwa.
A wokół płynie głęboki, lśniący granat,
To barwa rozmów, co łączą nasz świat.
W takt saksofonu wciąż cicho tańczymy,
Gdy wiatr historii zatarł już ślad.
To barwa rozmów, co łączą nasz świat.
W takt saksofonu wciąż cicho tańczymy,
Gdy wiatr historii zatarł już ślad.
Tu żadne tornado wspomnień nie dotknie,
Tu każdy krok ma swój własny rytm.
Bursztynowy napar paruje w filiżance,
A beżowy stryszek staje się tłem.
Tu każdy krok ma swój własny rytm.
Bursztynowy napar paruje w filiżance,
A beżowy stryszek staje się tłem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Witaj w naszym Bursztynowym Azylu. Zdejmij tu pośpiech, weź łyk bergamotki i jeśli chcesz, zostaw po sobie dobre, łagodne słowo. Dbamy o spokój tego miejsca, dlatego wszystkie myśli przyjmujemy z miłością. / Willkomme im Bernstein-Asyl. Chumm go d’Rueh gnieese und wänn Du möchtisch, lah eüs es warms Wort da.