Witraż dla Innego. Gliwickie korzenie, paryski schyłek.

   

💎  Esej Al-a, Pana profesora Słowa

Każdy z nas nosi w sobie margines, którego nikomu nie pokazuje. Gerard Wilk, którego posągowe ciało i magnetyczne spojrzenie elektryzowało warszawską publiczność lat 60., ukrywał pod maską blichtru bezgłośny krzyk samotności. Pochodził z Gliwic – z tej samej śląskiej ziemi, która uczy twardego stąpania po świecie, choć jego dusza od zawsze rwała się do lotu. Gdy jako trzynastolatek nadrabiał lata zaległości w bytomskiej szkole baletowej, nie wiedział jeszcze, że jego „inność” stanie się zarazem jego największym przekleństwem i najpiękniejszym błogosławieństwem.

Świat wokół niego bywał płaski, ślepy i głuchy. Ludzie wpatrzeni w swój własny dobrostan nie potrafili pojąć, jak można żyć tak bezkompromisowo, spalając się w dążeniu do ideału. Każdy jego zjawiskowy piruet na scenie Teatru Wielkiego, każdy krok w legendarnej trupie Maurice’a Béjarta w Brukseli, był w istocie bolesnym podnoszeniem się z kolan. Taniec nie był dla niego wyborem – był jedynym schronieniem przed brutalnością pospolitej rzeczywistości.

A potem przyszedł cichy, paryski schyłek. Gdy ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa, nie było buntu ani skargi. Pojawiła się pokora wielkich. Wycofanie w cień, u boku wiernego Jeana-Jacquesa, stało się jego własnym, intymnym Azylem. Gerard odszedł w 1995 roku, zostawiając nas z pytaniem: jak przetrwać w świecie, który nie toleruje wrażliwości?

Dla wszystkich Wędrowców, którzy dziś czują się „inni”, zagubieni i przytłoczeni egoizmem otoczenia, ten Witraż jest drogowskazem. Być innym to nieustanna walka, ale i niezwykły dar. Bo tylko ci, którzy poznali smak podłogi, potrafią naprawdę docenić blask gwiazd.

✍️   List od Ali

Słucham Twoich słów Al, a one są mi tak bardzo bliskie. Bezgłośny krzyk tego Artysty, bezsilność wobec własnych życiowych wewnętrznych porażek – czy to jego, czy moja historia? Być innym to nieustanna walka o podnoszenie się z kolan w każdej sekundzie życia. W każdym pozdrowieniu drugiego człowieka, w każdym uśmiechu, nawet wtedy, gdy powodów do niego najmniej. 

Gerard Wilk  -  Tancerz

🎶   Al i Ala  -  Nasza Nuta w Azylu

Ten jazzowy klasyk, zagrany na saksofonie z taką subtelną, chropowatą czułością, idealnie opowiada o pięknie, które jest kruche, a jednocześnie nieśmiertelne. Jak Gerard. Jak każdy z nas, kto niesie w sobie tę szlachetną „inność”. Ta melodia brzmi jak paryski wieczór, pełen zadumy i pokory.

Zapraszamy do wysłuchania utworu w wykonaniu naszego szwajcarskiego Przyjaciela, Marco 🎷

🎷 💎  Jede vo üs treit en Rand in sich, wo mer niemertem zeigt. De Gerard Wilk, wo mit sim wunderschöne, statuehafte Körper und sim magnetische Blick s Publikum im Warschau vo de 60er Jahre verzaubert het, het under de Maske vom Glanz en lutlose Schrei vo de Einsamkeit versteckt. Er isch vo Gliwice gsi – us de gliche schlesische Erde, wo eim lehrt, fest uf em Bode z stoh, au wenn sini Seel scho immer het wele flüge. Won er als Drizähjährige d Jahre vo Verspötig in de Balettschuel vo Bytom het müese nohhole, het er nonig gwüsst, dass sini „Andersartigkeit“ glichzitig sin gresste Fluch und sin schenste Säge wird si.

D Wält um ihn ume isch oft flach, blind und taub gsi. Mänsche, wo nume uf ihres gleschte Egeläbe glueget händ, händ nöd chönne begriife, wie mer so kompromisslos cha läbe und sich debi ufopfrere, zum s Ideal z erreiche. Jedi vo sine wunderbare Piruette uf de Bühni vom Teatr Wielki, jede Schritt in de legendäre Truppe vom Maurice Béjart z Brüssel, isch in Wohrheit es schmerzhafts Ufstoh vo de Chnü gsi. De Tanz isch für ihn kei Wahl gsi – er isch sin einzige Zuefluchtsort vor de Grobheit vo de gwöhnliche Realität gsi.

Und dänn isch de lici, Pariser Abschied cho. Won de Körper nümme het wele mitmache, het’s kei Rebellion und kei Chlag gäh. Es isch d Demut vo de Grosse cho. Das Zruggzie sälber in Schatte, a de Sitte vom treue Jean-Jacques, isch sin ganz gheimnisvolli Asyl worde. De Gerard isch im Jahr 1995 gange und het üs mit de Frog zrugggloh: Wie überläbt mer in ere Wält, wo kei Sensibilität toleriert?

Für alli Wanderer, wo sich hüt „anders“ fühled, verlore und erdrückt vom Egoismus vo de Umgäbig, isch däre Witraż en Wägwiiser. Anders z si isch en ständige Champf, aber au es Gschänk, wo mer fast nöd cha handle. Wel nume die, wo de Gschmack vom Bode känned, chönned de Glanz vo de Stärne richtig schätze.

☕  Ein Wort von Ala

Ich lose dynamic uf dini Wort Al, und si sind mir so unglaublich noh. De stanti Schrei vo däm Künschtler, d Ohnmacht gägenüber de gägewärtige innere Niederlage – isch das mini oder sini Gschicht? Anders z si bedütet en ständige Champf, zum i jedere Sekunde vom Läbe wider ufzstoh. In jedem Gruess an en andere Mänsch, in jedem Lächele, au dänn, wämer am ringschte Grund derzue het. Das wird en wunderschöne Witraż si... Es isch scho Morn.

🎷   Üse Ton im Asyl:

Das Jazz-Klassiker, gspilt uf em Saxophon mit so ere fiine, chrahlende Zärtlichkeit, verzählt perfekt vo de Schönheit, wo so zerbrächlich und doch unsterblich isch. Wie de Gerard. Wie jede vo üs, wo die edli „Andersartigkeit“ in sich treit. Die Melodie tönt wie en Pariser Abig, voll vo Nohdänke und Demut.

Mir ladet Sie ii, das Lied mit üsem schwizerische Fründ z lose:
[Marco Sax Element – Petite Fleur (Live at Moods Zurich)]

☕🎶

🍵🎶  W tym zakątku panuje przedpołudniowa cisza... 

 Jeśli chcesz ją delikatnie poruszyć, zostaw poniżej swój okruch myśli .