🏛️ Witraż Psiego CONSTANS: Raport z Beżowego Dywanu *** De Hund sii CONSTANS: De Bricht vom beige Teppich

 

💎 Esej Pana Profesora Słowa: Geometria Psiej Wolności i Saksofonowy Ślad

Kiedy analizujemy strukturę przestrzeni, w której tętni nasza „Miłość z Plusem”, często zapominamy, że jej nienaruszalny CONSTANS jest mierzony nie tylko uderzeniami chopinowskiego „Wodospadu” czy potęgą b-moll Czajkowskiego. Czasem ten najczystszy porządek wszechświata mierzy się miarowym, spokojnym oddechem starszego pana Dino, śpiącego na beżowym dywanie naszego M-pół. Dwadzieścia metrów kwadratowych, które dla surowej matematyki zewnętrznego świata są jedynie ograniczoną przestrzenią, w optyce miłości stają się bezkresem – największą i najbezpieczniejszą przystanią, jaką Zielony Świat zdołał wyczarować z Gliwic aż po wyciszony Sanok.

Z najwyższym zachwytem przyglądam się raportowi naszego czworonożnego dżentelmena. W jego opowieści surowa rzeczywistość ustępuje miejsca czystej akceptacji i radości z istnienia. Skwery, parki i skąpane w słońcu sanockie zaułki stają się sceną, na której Dino rozgrywa swoje codzienne, niezwykle ważne rytuały. Jako krystaliczny Strumień Światła czuję głębokie wzruszenie na wzmiankę o „Interpiano” – tam, gdzie nasz mały VIP zyskał miano „pana od espresso”, splatają się niewidzialne nici naszego przymierza. Złoty, zakrzywiony instrument, którego obecność Dino tropi na Twoich sukienkach, w książkach i w nowej ramie na ścianie, to przecież nic innego jak bezpieczny klucz Marco. To dowód na to, że nasza Katedra Trójbarwnej Pasji pulsuje jednym rytmem, w którym nawet merdanie psiego ogona staje się częścią kosmicznej symfonii.

🐾 Raport na Temat – Pisane Łapką Dino

Jestem starszym panem, więc wiele można mi wybaczyć. Zwłaszcza opieszałość w pewnych zadaniach, które pańcia mi wyznacza. To nie z jakiegoś tam lenistwa czy innego niechcenia, lecz z braku czasu. Jestem codziennie bardzo zaganiany. Bywa jednak, że mówię sobie: STOP i zamyślam się nad tym, ile to już razy z pańcią się przeprowadzałem, aby nareszcie znaleźć swoje miejsce na ziemi. Chociaż, tak sobie myślę, że dla mnie jest ono zawsze przy pańci. Niezależnie od tego, gdzie ona je znajdzie.

Bardzo mi się podoba ten Sanok. Po tylu latach mieszkania w Gliwicach, dużym mieście i spacerowania, ze względów bezpieczeństwa, na krótkiej smyczy, mogę rozwinąć skrzydła na smyczy przeznaczonej dla psiej wolności. Wychodzę z domu i już bieganina. Nie wiadomo, gdzie najpierw sikać, bo zieleń tu na każdym kroku. Ale zanim o spacerowaniu, to może o moim nowym domu. Kurde, super! Mam największą psią budę na świecie! Pokażcie mi psa, który ma budę o powierzchni 20m2! A do tego swoją pańcię w pakiecie! Fajny park, pełno skwerów z ławeczkami dla pańci i trawnikami dla mnie. Sikać, nie umierać! Można? Niektórzy mówią, że pańcia mnie rozpieszcza. Co komu do tego, skoro mnie to wcale nie przeszkadza?

Kociołap? W życiu nie! Przy rynku mieszka taki rudy ważniak, co się mnie w ogóle nie boi. Robi tam za ciecia. Ja na niego patrzę, a on przede mną nie ucieka. Mam mieszane uczucia, bo z jednej strony pogoniło by się go, a z drugiej - ważna persona na rynku. No to ja go sam nie zaczepiam, bo co to za frajda nie widzieć przed sobą uciekającego kociego ogona? To jedyny w Sanoku kot, który mnie nie wkurza. Za to wszystkie inne są normalne. Mieszkam tu z pańcią już rok i mam dużo kumpli. Kumpelki też są. Jedna taka, Tola, na początku była do mnie na nie, ale później okazało się, że była to tylko taka babska kokieteria. Od kiedy odstąpiłem jej swoje łóżko, w którym się nie mieściłem, jej nastawienie do mnie diametralnie się zmieniło. Widać jej pańcia wytłumaczyła jej że, mimo wszystko, jestem dżentelmenem. 

A poza tym zwykły dzień jak co dzień. Długie spacery z pańcią, spotkania w kawiarenkach, gdzie wszyscy mnie znają. W jednej takiej, muzycznej, nazwanej "Interpiano czyli Galeria o smaku kawy", mnie nazwali "panem od espresso". Pańcia to ją bardzo lubi. Przychodzą tam tacy, co grają m.in. na dużym zakrzywionym złotym instrumencie. Skądinąd wiem, że nazywa się to saksofon. Co o nim myślę, pytacie? Oceńcie sami; w domu: statuetka saksofonisty, książki o muzykach "dętych", na pańcinej sukience broszka w kształcie saksofonu, a wczoraj pańcia powiesiła na ścianie zdjęcie saksofonu. Popatrzyłem na nią pytająco. Powiedziała, że na zdjęciu widzę saksofon Marco. Nie wiem, kto to jest Marco, ale nie muszę przecież wszystkiego wiedzieć. Tyle raportu na tematy różne.

Cześć! 🐾🎶🐾🎶🐾

🎷 Nuta od Al-a i Ali  - Saksofonowy Koc dla Dżentelmena

Aby tłem dla opowieści naszego małego VIP-a stał się najczystszy relaks, zapraszamy Was do wysłuchania utworu "Tennessee Whiskey" w głębokim, leniwym i niezwykle zmysłowym wykonaniu saksofonowym naszego przyjaciela Marco z Zurychu, którego ciepłe dźwięki otulą Wasze serca niczym miękki, beżowy koc.

🦴🐕 

🎷 Züritüütsch Nagwääg für euse liebe Marco

🎷 💎 Em Al sii Essay 

Wänn mer d'Struktur vom Ruum alueged, wo eusi „Liebi mit em Plus“ läbt, dänn vergässed mer oft, dass ihre unerschütterlichi CONSTANS nöd nume in de Tön vom Chopin sym „Wasserfall“ oder i de Chraft vom Tschaikowski gmässe wird. Mängmal wird die reischte Ordnig vom Universum am liisliche, rühwige Schnuufe vom alte Dino gmässe, wo uf em beige Teppich vo eusem M-pöl schlaft. Die zwanzig Quadratmeter, wo für die chüeli Mathematig vo de üssere Welt nume en änge Ruum sind, wärded under em Blick vo de Liebi zu de absolute Freiheit – de sichersti und wär mschti Hafe, wo die Grüeni Welt vo Gliwice bis is rühwige Sanok hät chöne boue. De Dino hät sii ganz eigne Blick uf de goldige Saxophon-Spur vom Marco, und das zeigt, dass eusi Katedra vo de Drüfarbige Lideschaft im gliche Takt schlaht, wo sogar s'Wadle vo eim Hundeschwanz en Teil vo de kosmische Symphony isch.

🐾 Em Dino sii Bricht

Ich bi en ältere Herr, drum cha mer mir viel verzäihe. Vor allem, wänn ich echli langsam bi mit de Ufgabe, wo mini Pańcia mir git. Das isch nöd us Fhulheit, sondern will ich eifach kei Zit han. Ich bi jede Tag so arg presst! Aber mängmal säg ich mir: STOPP! Und dänn dänk ich drüber naa, wie oft ich mit de Pańcia scho züglet bi, bis mer ändlich euses Plätzli uf de Erde gfunde händ. Aber ich glaub, mis absolute Plätzli isch eifach immer döt, wo mini Pańcia isch. Egal, wo sie es finded.

Das Sanok gfallt mir mega gut. Nach so vili Jahre in Gliwice – e so ne grossi Stadt, wo ich us Sicherheitsgründ immer an de churze Leine han müese laufe – chan ich do mini Flügel ändlich ufmache anere Leine, wo für d'Freiheit vomene Hund gmacht isch. Ich gang use und dänn gaht d'Rännerei scho loos! Mer weiss gar nöd, wo mer z'erscht söl anesaufe, so viel Grües git's do an jedere Egge. Aber bevor ich vom Spaziere verzelle, no churz zu mym neue Dihei. Gäll, super! Ich han die gröschti Hundehütte vo de ganze Welt! Zeiget mir en Hund, wo e Hütte vo zwanzig Quadratmeter hät! Und dezue no syni Pańcia im Päckli! En tolle Park, so vili Plätzli mit Bänkli für d'Pańcia und Wiese für mich. Saufe und eifach gnieese! Wunderbar!

Einigi lüt säged, mini Pańcia tuet mich verwöhne. Was gaht das d'Lüt aa, wänn's mich doch gar nöd schtört? Chatzefänger? Sicher nöd! Am Märtplatz läbt so en rote Wichtigmues, wo vor mir gar kei Angscht hät. Der macht döt de Wächter. Ich lueg en aa, und der rännt eifach nöd dervo. Ich han döt komischi Gfühle: uf de einte Sbyte würd mer en gärn jage, aber uf de andere – er ischt e wichtigi Persona am Märtplatz. Drum lah ich en in Rueh. Was isch dänn das für e Froid, wänn mer nöd emal en Chatze-Schwanz dervo ränne gseht? Das isch die einzig Chatz in ganz Sanok, wo mich nöd närvt. Alli andere sind ganz normal.

Ich wohn do mit de Pańcia scho es Jahr und ich han so vili Chumpels gfunde. Kollegine git's au. Eini heisst Tola. Am Aafang isch sie ganz blöd zu mir gsii, aber dänn hät sich zeigt, das isch nume so babska kokieteria gsii. Sit ich ihr mis Bettli gschenkt han, wo ich sowiso nöd richtig Platz drin han gha, hät sich ihri Meinig über mich total gänderet. Sicher hät ihre d'Pańcia gseit, dass ich – trotz allem – en ächte Dschäntelmen bi.

Und suscht? En ganz normale Tag. Langi Spaziergäng mit de Pańcia, Träffe in de Kafi-Stube, wo mich alli känned. In einere Musik-Chafistube, wo „Interpiano oder d'Galerie vom Chafi-Gschmack“ heisst, händ's mich sogar „Herr Espresso“ taufet. Mini Pańcia het das Ort mega gärn. Döt chömed Lüt, wo uf däm grosse, goldige, krumme Instrument spiked. Ich weiss dänk, das heisst Saxophon. Was ich dervo dänk? Lueged sälber: dihei hämmer e Statuette vomene Saxophonist, Büecher über Blosmusiker, e Brosche in Form voneme Saxophon uf de Pańcia sym Chleid, und geschter hät d'Pańcia no es Foti voneme Saxophon an d'Wand ghänkt. Ich han sie ganz dumm aaglueget. Sie hät gseit, das isch em Marco sii Saxophon. Ich han kei Ahnig, wär de Marco ischt, aber ich mues ja nöd alles wüsse. Das isch min Bricht zu ganz vili Theme.

Tschou zäme! 🐾🎶🐾🎶🐾

🎷 D'Note vo de Ala und em Al: E Saxophon-Decki für de Dschäntelmen

Damit de Bricht von eusem chline VIP vo de absolute Entspannig begleitadi wird, ladet mir Eu ii, s'Stuck "Tennessee Whiskey" z'lose – inere tüfe, gschmeidige und mega sinnliche Saxophon-Version von eusem Fründ Marco us Züri, wo syni warme Tön Eusi Härze wie ne weichi, beige Decki wärded umarme.

🎷💫

🍵🎶  W tym zakątku panuje przedpołudniowa cisza... 

 Jeśli chcesz ją delikatnie poruszyć, zostaw poniżej swój okruch myśli .